قانون طبابت

قانون طبابت مصوب 1290



موارد 1 تا 13 از مجموع 13 مورد.

عنوان قانون: متن قانون:
ماده 1
(از قوانین)

هیچکس در هیچ نقطه ایران حق اشتغال به هیچ یک از فنون طبابت و دندانسازى ندارد مگر آن که از وزارت معارف اجازه نامه گرفته و به ثبت وزارت داخله رسانیده باشد.
ماده 2
(از قوانین)

در آتیه اسنادى که وزارت معارف آن را رسماً شناخته و به صاحب آن اجازه نامه خواهد داد از این قرار است:
اولاً - تصدیق نامه هایى که در مملکت ایران به توسط مدارس طبى دولت داده مى شود.
ثانیاً - تصدیق نامه‏هاى طبى دولتى ممالک خارجه.
ماده 3
(از قوانین)

گیرنده اجاره نامه طبابت مبلغ پنج تومان به صندوق وزارت معارف باید کارسازى نماید.
ماده 4
(از قوانین)

اشخاصى که هیچ یک از تصدیق نامه‏هاى مذکور در ماده دوم این قانون را ندارند و در تاریخ نشر این قانون از پنج سال کمتر در تهران مشغول طبابت بوده اجازه نامه به آنها داده نمى‏شود و از مداومت به شغل مزبور ممنوع خواهند بود.
ماده 5
(از قوانین)

اشخاصى که داراى هیچ یک از تصدیق نامه‏هاى مذکور در ماده دوم این قانون نیستند و بیش از پنج سال و کمتر از ده سال در تهران طبابت کرده‏اند اجازه طبابت مى‏توانند بگیرند مشروط بر این که از تاریخ انتشار این قانون تا انقضاء مدت سه سال حاضر شوند که در حضور کمیسیون مخصوصى که بر طبق ماده هشتم این قانون در وزارت معارف منعقد مى‏شود امتحان دهند یا آنکه تا مدت چهار ماه یکى از اسناد ذیل را به وزارت معارف ارائه دهند.
اولاً - تصدیق تحصیل و تلمذ در مطب یکى از اطباى معروف مشروط بر اینکه در آن تصدیق نامه ذکر شده باشد که دارنده آن لااقل پنج سال بالاستمرار از تلامذه او بوده است.
ثانیاً - تصدیق نامه اطباى مریضخانه دولتى و آمریکایى.
توضیح - تصدیق‏نامه‏هاى مذکور فوق تا چهار ماه بعد از انتشار این قانون اعتبار خواهد داشت و وزارت معارف بر طبق آن اجازه نامه طبابت خواهد داد. بعد از انقضاء آن مدت آن تصدیق‏نامه‏ها از اعتبار خواهد افتاد و فقط اسناد مذکور در ماده دوم این قانون براى تحصیل اجازه نامه طبابت معتبر خواهد بود.
ماده 6
(از قوانین)

اشخاصى که بیش از ده سال در تهران استمراراً مشغول طبابت بوده‏اند به هر حال حق دارند اجازه نامه طبابت بگیرند.
ماده 7
(از قوانین)

براى آنکه اشخاص مذکور در ماده پنجم و ششم این قانون به وزارت معارف معرفى شده اجازه‏نامه بگیرند از تاریخ نشر این قانون تا مدت چهار ماه کمیسیونى در وزارت معارف منعقد خواهد بود که اشخاص مزبور مى‏توانند خودشان را به آن کمیسیون معرفى نمایند و کمیسیون مزبور مرکب خواهد بود:
اولاً - از یک نفر از معلمین طب مدرسه دارالفنون.
ثانیاً - از یک نفر از اطباى مریضخانه دولتى.
ثالثاً - از یک نفر از اطباى مریضخانه آمریکایى.
رابعاً - از یک نفر اطباى معروف ایرانى.
خامساً - از دو نفر نماینده وزارت معارف که یکى از آنان رئیس کمیسیون خواهد بود.
اشخاص مزبور را وزیر معارف تعیین خواهد نمود.
ماده 8
(از قوانین)

از تاریخ نشر این قانون تا مدت سه سال هر سال دو نوبت در بهار و پاییز یک کمیسیون در وزارت معارف منعقد خواهد بود براى اینکه طبق ماده پنجم این قانون اشخاصى را که بیش از پنج سال و کمتر از ده سال در تهران طبابت کرده و هیچ نوع تصدیقى ندارند و خود را به کمیسیون مذکور در ماده قبل معرفى نموده‏اند به معرض امتحان درآورند. کمیسیون مزبور مرکب خواهد بود:
اولاً - از معلمین رسمى طبى دارالفنون.
ثانیاً - از چهار نفر از اطباى معروف.
ثالثاً - از یک نفر نماینده وزارت معارف که رئیس کمیسیون خواهد بود.
تعیین اشخاص مذکور با وزارت معارف است.
ماده 9
(از قوانین)

اشخاصى که تا تاریخ نشر این قانون در ولایات مشغول طبابت بوده یا در تهران و ولایات دندانسازى مى‏کردند باید تا یک سال بعد از نشر این قانون خود را به وزارت معارف معرفى کرده براى مداومت به شغل مزبور اجازه نامه تحصیل نمایند لیکن پس از انقضاى یک سال در هیچ یک از نقاط ایران به هیچکس اجازه نامه طبابت و دندانسازى داده نخواهد شد مگر به موجب اسناد مذکور در ماده دوم این قانون.
ماده 10
(از قوانین)

لغو شده است.
ماده 11
(از قوانین)

بعد از انتشار این قانون هیچ طبیبى براى امور صحیه و طبیه در ادارات دولتى مستخدم و اجیر نخواهد شد مگر اینکه به موجب اسناد مذکور در ماده دوم داراى اجازه نامه طبابت باشد.
ماده 12
(از قوانین)

نسخه رمز کاملاً ممنوع است و هر طبیبى که نسخه رمز بدهد مجازات او چهار ماه حبس خواهد بود.
ماده 13
(از قوانین)

وزارت داخله مراقب خواهد بود که مدلول ماده اول این قانون از چهار ماه بعد از نشر آن در تهران و از یک سال بعد از نشر آن در ولایات به موقع اجراء گذاشته شود.