بینا- ریسک های اقتصادی در کشور فراوان اند، لذا باید در کنار همگرایی شرکت های داخلی بیمه، به فکر بیمه های اتکایی خارجی هم بود.تحریم های جهانی با همه مشكلاتی كه برای صنایع كشور پیش آورده اند، در برخی صنایع از جمله صنعت بیمه باعث ظهور و بروز برخی فرصت های كشف نشده اند.
به گزارش بینا از اقتصاد ایران، در حال حاضر، ظرفیت نگهداری ریسک در حوزه بیمه های اتکایی داخلی در کشور به حدود 80 درصد رسیده است.
طی سال های اخیر، اگر چه بیمه های اتکایی خارجی تقلیل یافته اند، اما با ابلاغ بیمه های اتکایی داخلی، بخش قابل توجهی از نیازهای بیمه های اتکایی در داخل برطرف شده است. البته بیمه گران اتکایی خارجی در برخی کشورهای منطقه و کشورهای جنوب شرق آسیا متقاضی دریافت بیمه های کشور ما هستند، اما بدون شک واگذاری بیمه ها به این شرکت ها نیازمند آن است که شرکت های مذکور توانایی ارایه خدمات را در هنگام نیاز داشته باشند.

تکیه گاه نفت و گاز
در حال حاضر، بسیاری از پروژه های نفت و گاز در کشور ما به دلیل حجم بالای فعالیت ها و ریسک های احتمالی موجود نیازمند همگرایی بیمه های مختلف و تعهد آنان در قبال ریسک های احتمالی است. لازم به ذکر است بخش زیادی از ریسک ها و خسارت های صنعت بیمه در جهان به صنایع نفت، گاز و پتروشیمی اختصاص دارد و بر این اساس، موضوع پوشش خسارت های مربوط به نفت و گاز در ایران از اهمیت بالایی برخوردار است. پوشش این ریسک ها توسط شرکت های داخلی کار دشواری است.
البته خوب است به این نکته اشاره کنیم که هر چه بیمه های اتکایی داخلی بیشتر و قوی تر باشند، صنعت بیمه از استحکام بالاتری برخوردار است و نباید تصور کرد که توسعه بیمه های اتکایی داخلی و یا کاهش بیمه های اتکایی خارجی از شکوفایی این صنعت می کاهد، بلکه موضوع بیشتر از این حیث مهم است که توان شرکت ها باید در زمینه پوشش ریسک ها افزایش یابد تا در مواقع نیاز به ورشکستگی صنعت و یا عدم پاسخگویی منجر نشود.
در حال حاضر، ریسک ها در حوزه نفت و گاز در کشور ما بالا هستند که ذکر دلایل این امر از حوصله این مطلب خارج است، اما باید گفت در صورت عدم حضور بیمه های خارجی با توان بالای ارایه خدمات، تهدیدهای فراوانی متوجه صنعت بیمه خواهند بود. این موضوع از آن جهت بیشتر اهمیت می یابد که صنعت بیمه در سال های اخیر به حوزه هایی همچون نفت و انرژی ورود کرده و از این نظر تجربه چندانی ندارد.

اتكا به پناهگاه بیمه
بیمه اتكایی به معنای توزیع جهانی ریسك است و این مفهومی است كه قدرت مانور شركت های بیمه را در سطح جهان برای پوشش همگانی خطرات احتمالی افزایش داده است. در حال حاضر این توزیع به صورت جهانی برای ما كمتر متصور است، اما شركت های داخلی با ایجاد شرایط بیمه اتكایی داخلی تا حدودی این خلاء را جبران نموده اند.
البته باید گفت جای خالی شركت های بیمه خارجی بسیار احساس می شود، اما همین كه بیمه در كشور ما ساكت ننشسته و روش های جایگزین را امتحان كرده است، جای خوشحالی است. خطر اینجا است كه اگر ریسك بر فضای اقتصادی كشوری كه بیمه های اتكایی در آن توسعه نیافته اند مستولی گردد، حمایت های داخلی در جریان این ریسك هضم می شوند، در حالی كه حضور پوشش های خارجی و پوشش هایی كه خارج از محیط ریسك موظف به تأمین خطرند می تواند آسیب ها را كاهش دهد. بر این اساس، كشور باید در كنار تقویت همگرایی شركت های بیمه در حركت به سمت بیمه های كلان و مفید، زمینه های حضور بیمه های خارجی را فراهم آورد.
قانون الزام دارد كه شركت های بیمه ای 25 درصد از حق بیمه های دریافتی خود را نزد بیمه مركزی جمهوری اسلامی قرار دهند تا در مواقعی كه مشكلات شركت باعث ایجاد خلاء حمایتی از مرجعی بالاتر شد، این خلأ توسط بیمه مركزی برطرف گردد. این موضوع، به نوعی ضمانت بقای شركت ها است و اتكای اجباری شركت های بیمه را نشان می دهد. در حال حاضر، ریسك بر اساس فرآیندهای حمایتی شركت واگذار كننده بیمه اتكایی، شركت های دریافت كننده و بیمه مركزی توزیع می شود.