سندیکای بیمه گران

نویسنده متن حاضر پس از بررسی تاریخ تاسیس بیمه در دهه 1310 به بعد به دوران جدید و سال های جدید می رسد و در این بخش برخی نکات فنی را نیز توضیح می دهد.در تاریخ 30/3/1350 مجلس شورای ملی، باهدف تنظیم وتعمیم بیمه و هدایت امر بیمه در ایران و حمایت از بیمه گذاران، بیمه شدگان و صاحبان حقوق آنها وهمچنین به منظور اعمال نظارت دولت برفعالیت شرکت های بیمه با تاسیس بیمه مرکزی ایران به عنوان یک نهاد ناظر مستقل رای داد و با تصویب قانون تاسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری به این موضوع عینیت بخشید این شرکت به صورت سهامی و از محل اندوخته های شرکت سهامی بیمه ایران و باسرمایه پانصد میلیون ریال ایجاد شد.
تصویب نظامنامه سندیکای بیمه گران ایران از دیگر مراحل رسیدن به بلوغ این صنعت بود این نظامنامه در 16 ماده درتاریخ 16/11/1316 به تصویب وزارت تجارت رسید وکلیه شرکت های بیمه ای ایرانی و خارجی فعال درکشور اجبارا عضو این سندیکا شدند هدف ازایجاد سندیکا، ایجاد وحدت رویه و تعیین استانداردهای فعالیت و هماهنگی در انجام عملیات بیمه گری وشور در کلیه امور بیمه ای بود از زمان تصویب سندیکا تا اجرایی شدن آن مدت ها طول کشید تا اینکه درسال 1342 اساسنامه آن به تصویب رسید، براساس این اساسنامه، ریاست سندیکا به عهده مدیرعامل شرکت سهامی بیمه ایران ودرغیاب وی قائم مقام این شرکت بوداز اولین اقدامات سندیکای بیمه گران ایران تنظیم تعرفه برای سه رشته آتش سوزی، باربری واتومبیل وتعیین کارمزد دلالان بیمه بدون طبقه بندی و تعیین حدود وظایف بود. اساسنامه سندیکا بعدها تا به امروز چندین بار دستخوش تغییراتی شده است که آخرین تغییر اساسنامه این سندیکا در تاریخ 9/4/1383 رخ داده است. در سال 1331، براساس مصوبه هیات دولت، کلیه شرکت های بیمه خارجی مکلف شدند جهت ادامه فعالیت خود درایران، مبلغ 250 هزار دلار به عنوان ودیعه نزد بانک ملی ایران تودیع نمایند وپس از آن نیز منافع سالانه خودراتا زمانی که این مبلغ به پانصد هزار دلار برسد برآن بیفزایند این تصمیم موجب تعطیل شدن کلیه نمایندگی ها و شعب شرکت های خارجی درایران به استثنای دو شرکت بیمه یورکشایر واینگستراخ گردید و شرایط را برای حضور هرچه بیشتر وگسترش فعالیت شرکت های بیمه ایرانی فراهم نمود شایان ذکر است که در ماده 10 قانون متمم بودجه سال 1314 کلیه شرکت های بیمه را که درایران کار می کنند یا خواهند کرد را ملزم نموده بود تا قسمتی از سرمایه وحق بیمه های وصولی را نزد بانک فلاحت که یک موسسه دولتی است به عنوان وثیقه به امانت بگذارند. بدیهی است علت اصلی تعطیلی نمایندگی های بیمه خارجی در ایران تاسیس شرکت سهامی بیمه ایران وحمایت دولت از این شرکت نبوده است، بلکه باید گفت با تاسیس شرکت سهامی بیمه ایران، علاوه برفعالیت این شرکت به عنوان یک شرکت بیمه ایرانی، به همت همه مسوولین کشور، قواعد و مقررات بیمه گری در ایران به جهت حفظ حقوق بیمه گذاران و بیمه شدگان، تدوین شده و به مرحله اجرا درآمد ونرخ حق بیمه ها کاهش یافته ونظم گرفت.

همچنین، این شرکت کوشید با ایجاد شعب و نمایندگی در اقصی نقاط کشور به توسعه و تعمیم بیمه و گسترش فرهنگ و بازار بیمه ای کشور کمک شایانی نماید و این با منافع شرکت های خارجی سازگار نبود و شرکت های خارجی بیمه ای به جهت محدودیت های بیشتر ناشی از قانونمندی صنعت بیمه کشور وکاهش سود نتوانستند به فعالیت خود ادامه دهند. در تاریخ 5/3/1356 مجلس شورای ملی قانونی را ازتصویب گذراند که طی آن به بیمه مرکزی ایران اجازه عضویت در دفتر کارت سبز و دایرنمودن دفتر این سازمان درایران را داد با این مصوبه ایران رسما به سیستم بین المللی بیمه مسوولیت مدنی وسایط نقلیه موتوری زمینی درمقابل اشخاص ثالث پیوست، شایان ذکر است کارت سبز یک گواهینامه بین المللی در زمینه بیمه شخص ثالث است که توسط رانندگانی که به طور موقت قصد عبور و تردد در کشورهای مشخصی واقع در منطقه جغرافیایی سیستم کارت سبز را دارند، تهیه شده و در صورت بروز حادثه تصادف یا در صورت نیاز در مرزها و سرحدات یا داخل کشورهای عضو ارائه می گردد شرط اصلی عضویت در سیستم کارت سبز این است که در کشور متقاضی عضویت، بایستی قانون بیمه اجباری مسوولیت مدنی دارندگان وسایل نقلیه موتوری (قانون بیمه اجباری شخص ثالث (T.P.L (Compulsary Third Party Liability وجود داشته باشد در حال حاضر 45 کشور عضو سیستم کارت سبز هستند که به جز ایران، عراق، تونس، مراکش و رژیم غاصب اسرائیل بقیه کشورهای عضو کارت سبز در قاره اروپا قرار دارند. در ایران، شرکت سهامی بیمه ایران Iran Insurance Company به عنوان تنها شرکت بیمه ای که عضو دفتر کارت سبز ایران بوده و اجازه صدور کارت سبز را دارد. فعالیت اجرایی سیستم کارت سبز در تاریخ اول ژانویه سال 1953 آغاز شده است. رشد سریع اقتصادی ناشی از افزایش قیمت نفت وبه تبع آن افزایش حجم سرمایه گذاری ها، موجب توسعه بازار بیمه کشور دردهه 1350 گردید ومجددا شرکت های خارجی را علاقه مند به سرمایه گذاری در ایران نمود؛ به طوری که در سال های 1353 و 1354، چهارشرکت جدید به نام های تهران، دانا، حافظ و توانا (ایران وآمریکا) با مشارکت سرمایه گذاران خارجی تاسیس گردید.توسعه بیمه در سال های پیش از انقلاب محدود به سازمان ها و شرکت ها نبوده، چراکه لازمه بسط و توسعه هر حرفه وصنعتی وجود نیروی انسانی کارآمد است از این رو، با توجه به نقش و اهمیت بیمه در شکوفایی، رشـد و توسعـه اقتصـادی کشورها، به همت مدیـران وقت صنعت بیمه، در سال 1348 (1969میلادی)، مدرسه عالی بیمه تهران (Tehran College of Insurance) توسط اعضای موسس آن به عنوان یک موسسه غیرانتفاعی تشکیل و اساسنامه آن به تصویب وزارت علوم رسید و از سال 1349 اقدام به پذیرش دانشجو در سطح کارشناسی مدیریت بیمه نمود.