امداد در تصادفات

شدت حوادث رانندگی از سقوط دوچرخه تا تصادف شدید با اتومبیل ، متفاوت است . محل حادثه اغلب به دلیل ترافیک در حال حرکت ، پر از خطرهای جدی است . بی خطر کردن محل حادثه قبل از حاضر شدن بر سر مصدومان ، بسیار حیاتی است . این اقدام به شما امکان می دهد که از خود، مصدوم و سایر افراد عبورکننده از جاده ، حفاظت کنید. به محض بی خطر شدن محل ، به سرعت وضعیت مصدومان را ارزیابی کرده ، درمان را اولویت بندی کنید. به مصدومانی که به کمک های اورژانس نیاز دارند، قبل از دیگران رسیدگی کنید.

بی خطر کردن محل
- ابتدا از امنیت خود مطمئن شوید و از انجام کاری که ممکن است شما را به مخاطره بیندازد، پرهیز کنید.
- اتومبیل خود را در محلی امن و کاملاً با فاصله نسبت به محل حادثه پارک کنید و چراغ های خطر آن را به حالت چشمک زن قرار دهید.
- هرگز در عرض یک جاده عریض ندوید.
- در شب ، لباسی بپوشید یا چیزی حمل کنید که روشن یا منعکس کننده نور باشد و از چراغ قوه استفاده کنید. پس از انجام موارد فوق ، احتیاط های کلی زیر را رعایت کنید:
- چند ناظر را برای هشدار دادن به سایر رانندگان و کاستن از سرعت آنها روانه کنید.
- حداقل به فاصله 45 متر از محل حادثه در هر دو طرف آن ، مثلث یا چراغ هشداردهنده قرار دهید.
موتور تمام وسایل نقلیه آسیب دیده را خاموش کرده ، در صورت امکان ، مخزن سوخت را در ماشین های دیزلی و موتور سیکلت ها خاموش کنید.
- وسیله نقلیه را بی حرکت کنید. اگر وسیله نقلیه روی چهارچرخ است ، ترمز دستی را کشیده ، اتومبیل را در دنده قرار دهید و یا چند قطعه سنگ بزرگ را درست در جلوی چرخ ها بگذارید. اگر وسیله نقلیه چپ کرده است ، سعی نکنید آن را برگردانید اما از واژگون شدن آن پیشگیری کنید.
- مراقب خطرهای فیزیکی باشید. اطمینان حاصل کنید کسی سیگار نمی کشد. گروه خدمات اورژانس را از وجود خطوط نیروی آسیب دیده ، سوخت پخش شده و هرگونه وسیله نقلیه ای که نشانه «خطر شیمیایی » دارد، آگاه سازید.

نشانه های خطر شیمیایی پلاک خطر شیمیایی (شکل زیر) نشان می دهد که وسیله نقلیه در حال حمل یک ماده خطرناک است . ماهیت این خطر بالقوه با یک نشانه (شکل های سمت راست ) مشخص می شود. خدمات اورژانس قادر به تفسیر این اطلاعات خواهد بود.
مواد خطرناک
در هر حادثه (رانندگی ) ممکن است عوارضی مثل ریزش مواد خطرناک یا فرار گازهای سمی رخ دهد. ناظران را از صحنه حادثه دور کرده ، موافق جریان باد بایستید. به علامت های «خطر شیمیایی » روی وسایل نقلیه توجه کرده ، گروه خدمات اورژانس را در جریان قرار دهید. اگر در مورد امنیت خود یا مفهوم یک نشانه مشکوک هستید، از محل فاصله بگیرید. در صورتی که ریزش مواد وجود دارد و یا روی نوار بالا و چپ علامت «خطر شیمیایی » حرف « E » به چشم می خورد (حرف « E » به معنای خطر امنیت عمومی است )، به دقت مراقب اوضاع باشید.

بررسی وضعیت مصدومان
به سرعت تمام مصدومان را ارزیابی کنید. اگر بیش از یک مصدوم وجود دارد، ابتدا به آنهایی که ممکن است آسیب های تهدیدکننده حیات (مثل سوختگی یا زخم شدید) داشته باشند، رسیدگی کنید. در صورت امکان ، مصدومان را در همان وضعیتی که با آنها مواجه شدید، درمان کنید؛ تنها در صورتی که مصدومی در خطر باشد یا به منظور ارایه درمان نجات بخش ، می توانید وی را جابه جا کنید. محل را به طور کامل جستجو کنید تا از مصدومانی که به مناطق دورتر پرتاب شده اند یا از آنهایی که به خاطر منگی ، بی هدف حرکت کرده و از محل دور شده اند، غفلت نکرده باشید. اگر مصدومی در داخل یا زیر یک وسیله نقلیه گیر افتاده است ، به کمک خدمات آتش نشانی و نجات احتیاج خواهید داشت . بنابراین در اسرع وقت با این مراکز تماس بگیرید.

نحوه برخورد با مصدومان داخل وسیله نقلیه :
در زمانی که شما مصدوم را از نظر وجود آسیب های بالقوه تهدیدکننده حیات ارزیابی می کنید، ناظران می توانند با نگه داشتن سر مصدوم ، به شما کمک کنند.
در برخورد با یک مصدوم ، ابتدا یک ارزیابی اولیه انجام دهید و در صورت امکان ، به آسیب های تهدیدکننده حیات رسیدگی کنید. در مورد هر مصدومی که در حوادث رانندگی آسیب دیده است ، همیشه فرض کنید که آسیب گردن (نخاع ) وجود دارد و سر مصدوم را تا رسیدن نیروهای کمکی ، با دست نگه دارید. در مدتی که منتظر رسیدن کمک های تخصصی هستید، علایم حیاتی مصدوم (سطح پاسخ دهی ، نبض و تنفس ) را کنترل و ثبت کنید .

نحوه برخورد با مصدومان روی جاده :
پس از اطمینان از بی خطر بودن اوضاع ، مصدوم را از نظر وجود آسیب های تهدیدکننده حیات بررسی کنید. مصدوم را فقط در صورتی می توانید جابه جا کنید که کاملاً ضرورت داشته باشد.
توجه هشدار!

مصدوم را حرکت ندهید مگر وقتی که قطعاً ضرورت داشته باشد.
اگر لازم باشد مصدوم را حرکت دهید، روش مورد استفاده برای جابه جا کردن مصدوم بسته به وضعیت وی و نیز وجود یا عدم وجود نیروهای کمکی ، فرق می کند (مبحث « جابه جا کردن بیماران » را ببینید).

از یک ناظر بخواهید که موقعیت وسیله نقلیه و مصدوم را نشانه گذاری کند؛ این اطلاعات برای پلیس مفید است .

منبع : مدیریت آمار و اطلاع رسانی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تبریز





نکاتی جالب در مورد روانشناسی صحنه حادثه خدمتتون عرض می کنم .
حتماً برای شما پیش آمده است که به سر صحنه ی حادثه ای بروید و مردم از انجام کار شما ممانعت کنند و یا اطافیان مصدوم به قدری ناآرام باشند که کار کردن برای شما دشوار شود و یا اینکه تنها در وسط جاده با مصدومی برخورد کرده باشید و بدنبال کمک بگردید .در اینجا می خواهم چند نکته جالب رفتاری در هنگام رسیدن به این مکان ها عرض کنم .
اولین نکته برای مدیریت صحنه حفظ خونسردی کامل امدادگر و اعتماد به نفس بالای اوست . اگر این مهم نباشد انجام هر کار ی در صحنه با اختلال روبرو خواهد شد. راه رفتن و سخن گفتن ما در هنگام عملیات نشان دهنده شخصیت و ماهیت درونی ماست . اگر شخصی ذاتاً خونسرد و آرام باشد می تواند در صحنه نیز با خونسردی عمل کند و اگر شخصی در منزل و در برخوردهای اجتماعی نتواند خونسردی خود را حفظ کند ، خشم خود را کنترل کند ، زود عصبی شود قطعاً در صحنه حادثه مشکل ساز خواهد شد و باعث ایجاد استرس برای خودف مصدوم و سایر امدادگران می شود .
پس در عملیاتهایی که توان روحی بالایی نیاز است از دعوت کردن امدادگران با روحیه ناآرام ، متشنج و عصبی جداً باید خودداری کرد .
حال که خود و امدادگران اطراف ما از لحاظ روحی و رفتاری در شرایط مساعدی می باشند ممکن است اطرافیان مصدوم ، تماشاچیان در هنگام عملیات با شما پرخاش کنند ، دادبزنند، گریه کنند و در صحنه ایجاد تشننج کنند . (مثلاً بگویند کسی به او دست نزند ، شما کاری بلد نیستسد ، چرا سریعتر کار نمی کنید و ...) . امدادگر باید در همه شرایط با حفظ خونسردی خود و اطرافیان همه را دعوت به آرامش و سکوت کند . با گفتن کلماتی به آرامی نه با صدای بلند مثلاً بگوید (لطفاً سکوت ، لطفاً اطراف مصدوم را خلوت کنید ، اجازه دهید اکسی‍ژن به مصدوم برسد ، ما کارمان را بلدیم ، اگه شما می توانید بفرمایید شما انجام دهید و ...)
گفتن این کلمات باعث آرامش فرد و تشویق مردم به آرام کردن فرد مزاحم خواهد شد .
در صورتیکه شخصی بسیار هیجان دارد و می خواهد کاری برای مصدوم انجام دهد و یا می خواهد شما را کنار بزند تا خودش اقدامی برای وی انجام دهد و در واقع عامل مزاحمی برای شما بشمار می آید ، مطمئن شوید که فرد مناسب و مستعد برای نظم بخشیدن و آرام کردن جو صحنه حادثه است .
اینگونه افراد بدلیل روحیه بالای کمک رسانی می خواهند بگونه ای به مصدوم کمک کنند و چه بهتر آنکه شما آن نیرو وانرژی را به صورت درست در خدمت بگیرید . (مثلاً به از وی بخواهید تا مردم را به اندازه ای که برای کار شما مزاحمت ایجاد نمیکنند از صحنه دور کند ، مردم را پشت نوار خطر نگه دارد و از ورود افراد غیر امدادی به صحنه حادثه جلوگیری کند و ...)
مطمئن باشید که آن فرد حداکثر توان و انرژی خود را برای انجام ماموریت محوله به کار خواهد گرفت و کار را به نحو احسن انجام خواهد داد .

اگر تنها در صحنه حادثه ای قرار گرفتید در وسط جاده ، جایی که معولاً کسی جرات توقف و کمک به دیگران را ندارد -بدلیل خطر سرقت-و تنها کمک شما ماشین های عبوری بود ، می توانید به جای کمک گرفتن از ماشین های سواری که خانواده بر آن سوار هستند ، از رانندگان ماشین های سنگین کمک بگیرید .
خودروهای شخصی (مخصوصاً با خانواده) بدلیل ترس از سرقت خودرو ، خطر سرقت اموال و ... از توقف خودداری می کنند ، اما رانندگان خودروهای سنگین بدلیل تجربه ای که در رانندگی دارند و اینکه معمولاً قشر زحمتکش رانندگان خودروهای سنگین از وحدت و نوع دوستی بلایی برخوردارند می توانید روی کمک آنها بیشتر حساب کنید . (به قول خودشون مرام می زارن و میان کمک )
انشالله هیچ گاه در چنین مواقعی قرار نگیرید ، اما اگر خدایی نکرده به چنین مواردی برخوردید می توانید از روش های بالا استفاده کنید .





در آوردن کلاه ایمنی

اگر خود مصدوم قادر به در آوردن کلاه ایمنی می باشد بهتر است این کار را خودش انجام دهد . برای در آوردن کلاه ایمنی به دو نفر نیاز است ، یک نفر باید سر و گردن را گرفته و دیگی کلاه را در آورد . دستهای خود را طرفین کلاه ایمنی قرار دهید ، با قرار دادن انگشتان بر روی فک مصدوم ، سر او را ثابت نگه دارید ، نفر دیگر باید بند کلاه ایمنی را باز کند سپس وی باید با یک دست سر مصدوم را در قسمت قاعده جمجمه و گردن و با دست دیگر چانه را نگه دارد . کلاه ایمنی را به عقب بکشید تا چانه و بینی از زیر آن خارج شود کلاه ایمنی را به سمت جلو بکشید تا قاعده جمجمه هم از زیر آن خارج شود حال کلاه را بیرون آورید .


اهداف :

نجات و زنده نگه داشتن و مصدوم

جلوگیری از شدت یافتن ضایعه

کمک به بهبود حال مصدوم تا انتقال او به مراکز درمانی وظایف کمک دهنده در سطح کمکهای اولیه بوده به هیچ عنوان نباید در امور پزشکی و درمانی که صلاحیت آن را ندارند دخالت نماید .

اصول طلایی
خونسرد باشید ، به حریم خصوص فرد احترام بگذارید

بدترین حالت را تصور کنید

کمکهای اولیه خود را معطوف به بدترین احتمالات کنید

سعی کنید شما آسیب بیشتری وارد نکنید

تصور نکنید آسیبها تنها آنهایی هستند که شما می بینید

تصمیم گیری را به فرد مصدوم واگذار نکنید

آسیب بیشتری وارد نکنید

راه تنفس فرد بیهوش را مسدود نکنید

هرگز فرد بیهوش را به حالت طاقباز (به پشت ) یا دمر (به شکم ) نخوابانید .

هرگز زیر سر فرد بیهوش چیزی نگذارید ، زیرا ممکن است این کار باعث بسته شدن راه تنفس وی شود

هرگز مایعی داخل دهان فرد بیهوش نریزید یا چیزی در آن نگذارید (مثل آب یا قرص )

هرگز جسمی را که به داخل بدن فرو رفته و گیر کرده است بیرون نیاورید

هرگز مصدومی را که احتمال آُسیب دیدگی ستون فقرات او وجود دارد جابجا نکنید ، مگر آنکه خطری فوری جان او را تهدید کند. حرکت دادن کمر یا گردن در چنین مصدومانی ممکن است باعث آسیب نخاع و موجب فلج گردد.

هرگز عضو آسیب دیده را بدون محافظت از محل آسیب دیدگی حرکت ندهید زیرا ممکن است رگهای خونی و اعصاب مجاور استخوان شکسته شود .

اگر احتمال آسیب دیدگی سر ، گردن ، پشت ، یا کمر مطرح است ، باید این موضوع را هنگام باز کردن راه تنفسی او در نظر بگیرید ، برای این کار سر مصدوم را به عقب خم نکنید و فقط چانه را بالا بکشید .

احساس مزه شور در دهان نشانه نشت مایع مغزی نخاعی است ، هرگز جلوی جریان آزاد مایع مغزی نخاعی را نگیرید زیرا ممکن است این کار باعث افزایش فشار داخل جمجمه گردد.

در صورت وجود صدمات سر یا بیهوش بودن مصدوم باید او را به عنوان مصدوم با صدمه نخاعی تلقی نمایید .

نباید سعی در جا انداختن استخوان یا عضو جابجا شده یا بیرون آمده از زخم کنید .

نباید برای به هوش آوردن مصدوم ، روی صورتش آب بپاشید یا به صورت او سیلی بزنید یا محکم تکانش دهید .

مصدوم داخل اتومبیل

معمولاً نیازی نیست که قبل از رسیدن آمبولانس و امدادگران ، مصدوم را از داخل خودرو بیرون آورید . بدانید که غالباً پس از بروز سانحه رانندگی خودرو آتش نمی گیرد. خودرو را خاموش کنید و ترمز دستی را بکشید ، اما اگر مصدوم در معرض خطری فوری است و باید او را بیرون آورید ، اول گردن و کمر او را با یک تخته بی حرکت کنید :

1- یک حوله یا روزنامه تا شده که در داخل پارچه ای قرار داده اید به دور گردن مصدوم بپیچانید تا بی حرکت شود .

2- پشت مصدوم یک تخته بگذارید ، برای انجام این کار نباید هیچ حرکت اضافی به کمر یا گردن او بدهید .تخته باید از سر تا باسن مصدوم امتداد داشته باشد .

3- بدن مصدوم را حداقل از چهار موضع به تخته ببندید ؛ دور پیشانی ، دور گردن ، زیر بغل و روی شکم

در صورت امکان بازوها را نیز به تخته ببندید .

4- زانوها و مچ پاهای مصدوم را به یکدیگر ببندید .

5- اکنون مصدوم را از اتومبیل خارج کنید ولی مواظب باشید بدنش خم نشود و پیچ نخورد .




امدادرسانى یک حادثه
گزارش: مهدى ابراهیمى. در تهیه گزارش ـ حسین حق شنو و جمشید حدادى ـ خبرنگاران «ایران» در قزوین و فرهاد سلیم و نظیفه رستمى ـ خبرنگاران «ایران» در سارى ما را یارى کردند.

زمین لرزه استان مازندران نسبت به زلزله هاى گذشته وجه تمایز شاخصى داشت و آن بروز خسارات مالى و جانى در جاده ها بود. این بار قربانیان زلزله به جاى گرفتار شدن زیر بام هاى خشتى یا آجرى روستاها، با ریزش کوه و سقوط سنگ درجاده به کام مرگ فرو رفتند و برخى در تونل ها خصوصاً تونل کندوان محبوس شدند و جان باختند.
بحث تازه اى که بسیار حائز اهمیت به نظر مى رسد تشکیل امداد جاده اى است که تاکنون از نظرها دور مانده بود و باز زمانى ضرورت وجود آن احساس شد که حادثه اى رخ داد و مقوله اقدام براى پیشگیرى از حادثه را زیر سؤال برد.
file:///C:/Documents%20and%20Settings/Oranus/Desktop/emdad%20gade/امدادرسانى%20یک%20حادثه_files/167976.jpg
مدیریت واحد در امدادرسانى پس از زلزله زمانى تشکیل مى شود که دیگر بازدهى ندارد، ستاد بحران هاى زیر سقف سالم و پشت میزها به بررسى چگونگى هدایت امدادرسانى مى پردازد. تئورى ها کاملاً کارشناسانه است وقتى از اتاق جلسه خارج مى شوند هماهنگى فراموش مى شود، هرکس ساز خود را مى زند و تنها حادثه دیدگان هستند که نگاه واحدى به زلزله دارند و در درخواست هایشان هماهنگ هستند.
کسب تجربه در زلزله هاى گذشته مى تواند پایه گذار اصولى ترین و عملى ترین روش امدادرسانى بعد از حادثه باشد که مهمترین عامل در کاهش خسارات جانى و مالى است. اما همه تجارب بعد از گذشت مدتى کوتاه به دست فراموشى سپرده مى شود و با هر زلزله اى تاریکى در امدادرسانى بیشتر جلوه گر مى شود. این بار نه تنها شمال ایران بلکه نیمى از کشور لرزید و باز زنگ خطر به صدا درآمد، وسعت و پراکندگى زمین لرزه به اندازه اى زیاد بود که باعث شد همه مسائل داخلى و برون مرزى را به زیر سایه خود بکشاند و باز ناهماهنگى در امدادرسانى را گوشزد کند.
همه ارگان ها و نهادها به حالت آماده باش در آمدند جاده ها با ترافیک کمک هاى مردمى و اعزام نیروهاى انسانى روبرو شد اما عدم مدیریت واحد، حرکت به سوى یک هدف واحد را کند کرد و بازدهى اقدامات وسیع امدادرسانى کمرنگ شد.
زلزله اخیر به خاطر وسعت ۱۵۰ کیلومترى طولى و عرضى با عمق ۴۰ کیلومترى از ویژگى هاى خاصى برخوردار بود و شرایط جوى، بسته بودن راهها با ریزش کوهها، کوهستانى بودن منطقه زلزله و گستردگى آن امدادرسانى را با مشکلات مواجه کرد و از سوى دیگر دخالت ارگان هاى غیرمسؤول در چگونگى امدادرسانى هم بر پیچیدگى کار افزود.
اختلاف بین فرمانده پلیس مرزن آباد و بخشدار، نمونه بارز دخالت هاى موازى است که جاى تأمل دارد. دکتر صمد آقامیرى، مدیرعامل جمعیت هلال احمر مازندران نیز گلایه مند است. او درخصوص چگونگى امدادرسانى در کلاردشت به صراحت مى گوید: «متأسفانه در منطقه کلاردشت دخالت هاى رئیس شوراى شهر و شهردار کار امدادرسانى از طرف امدادگران را دچار مشکل کرده است و این گروه بدون هماهنگى اقدام به دادن چادر به صورت گزینشى کرده است.
این یک نمونه از عدم هماهنگى در امداد رسانى بعد از زلزله است در منطقه اى که به گفته دکتر آقامیرى بیش از ۱۱۰ روستا به مقدار ۳۰ تا ۸۰درصد آسیب دیده اند اینگونه اقدامات ناهماهنگ چه پیامدهایى را دامن خواهد زد.
دکتر آقامیرى این امکانات و تجهیزات امدادرسانى را کافى مى داند و مى گوید: «اگر بخواهیم غیرکارشناسانه در اینگونه حوادث غیرمترقبه اقدام کنیم حتى در حوادثى بسیار کوچک دچار بحران خواهیم شد، در زلزله اخیر اقدامات گسترده اى صورت گرفته و نیروى انسانى و کمک هاى تجهیزاتى بسیارى به مناطق زلزله زده اعزام شده است اما باز شاهد ناهماهنگى بسیارى بودیم!» در زمین لرزه بلده، بیشترین خسارت جانى در جاده چالوس وبراى مسافران جاده اى رخ داد، جاده اى که همیشه به جاده «مرگ » معروف بود ومسافران با وجود زیبایى هاى منحصر به فردهمیشه رانندگى با دلهره و ترس در این جاده انجام مى گرفت. بیشترین ضایعه انسانى در زمین لرزه مازندران در محور چالوس ـ کندوان وارد شده است. در زمان زلزله حدود هزار خودرو دراین مسیر حرکت مى کردند، بیش از ۷۶ خودرو براثر ریزش کوه دچار سانحه شدند، ۱۷ خودرو کاملاً سوخته شد و ۱۶۰ مجروح به مراکز درمانى انتقال داده شد.
امداد جاده اى ؛ تجربه جدید
امداد جاده اى در زمین لرزه را مى توان تجربه تازه اى دانست چرا که به یاد نداریم تاکنون در زمین لرزه هاى گذشته مرگ ومیر در جاده ها برجسته باشد یا چاره ویژه اى البته قبل از وقوع زلزله دراین شاخه اندیشیده شده باشد.
سردار محمد رویانیان، رئیس پلیس ۱۱۰ ناجا، این زلزله را تلخ مى خواند و مى گوید: براى رویارویى با شرایط اضطرار وبحرانى تا وضعیت مطلوب هنوز فاصله داریم، تعامل دستگاهها هنوز کافى نیست ، تعامل در سطح مدیریت عملیات بایستى بیشتر شود، نیروهاى امداد ونجات هم به رزمایش مشترک بیشترى براى کسب آمادگى نیاز دارند . این پلیس ارشد کشور در همه سخنانش تعامل وهماهنگى را عاملى در سرعت بخشیدن به امدادبعداز حادثه مى داند ومى گوید: «در جاده چالوس که در حقیقت بیشترین تلفات این زلزله را داد نیروهاى کمکى پلیس اعم از پلیس راه، یگان ویژه و نیروهاى تخصصى ناجا در نخستین فرصت به سمت این جاده گسیل شدند وناجا وهلال احمر کار امداد رسانى ونجات را شبانه، آن هم در شرایط سخت ودشوار شروع کردند ، و مشکل ترین مرحله عملیات در محور کندوان روز جمعه آغاز شد. وضعیت این جاده واقعاً بحرانى بود بطورى که در حدفاصل ۳۵کیلومترى چالوس، کوه بطور دائم درحال ریزش بود وتا لحظه ورود نیروهاى امدادى به منطقه تعدادى خودرو گرفتار سنگ هاى بزرگ وکوچک شده، آسیب دیده یا درحال سوختن بود و وضعیت هرلحظه بحرانى تر مى شد». کار امدادرسانى در جاده با دشوارى پیش مى رفت ، تخریب جاده به حدى زیاد بود که حدود ۲۰۰متر ازاین جاده در محدوده کندوان نیازمند ترمیم وبازسازى است . آمارتلفات جاده چالوس چه قبل از زلزله یا بعداز آن به اندازه اى بحران آفرین وخطرساز است که بایستى با مدیریتى علمى آن را مورد تجزیه وتحلیل قرار داد و نسبت به استفاده ازاین جاده برنامه ریزى کرد. صرف اینکه سنگها با بولدوزرها جابه جا شوند، تونل کندوان پاکسازى شود ورفت وآمد دراین محور خطرساز برقرار شود نمى توان گفت دیگر خطرى در زیرش کوه مسافران جاده اى را تهدید نمى کند و بسته بودن این محور روى ترددهاى جاده اى ضرورى به نظر مى رسد. در امداد رسانى بعداز زلزله، یکى از مقوله هایى که همیشه کارآمد بود امداد هوایى بود اما این شاخه نیز از عدم هماهنگى ضربه پذیر نشان داده است به جز هلى کوپترهاى هوانیروز ارتش که قابلیت مانور در مناطق زلزله زده را دارند ومى توانند امدادرسانى کنند دیگر امدادهاى هوایى تأثیر قابل توجهى ندارد.
جمعیت هلال احمر مجهز به هلى کوپترهایى است که تنها براى شناسایى اقدام مى کنند وهیچ تفکرى براى امدادونجات با تجهیزات امداد هوایى نیست و از سویى ارگان دیگرى هم نیست که هماهنگ با ستاد بحران دراین شاخه فعالیت کند.
رئیس معاون شهردار چالوس گفت: در شب حادثه کلیه نیروها به صورت آماده باش درآمدند و از شنبه ـ حدود ۱۴ساعت بعد از زلزله ـ نیروهاى خدماتى همراه یک دستگاه لودر و کمپرسى با خودروهاى سبک به منطقه اعزام شدند.
اما یکى از اهالى روستاى پنجک گله مند است و از عدم هماهنگى ها مى گوید: «جاده روستا مسدود است تا چند روز هیچ کمکى به روستاهاى زلزله زده نشده، روز یکشنبه ـ دو روز بعد از زلزله ـ بود که فقط نان بین روستاییان توزیع شد در حالى که نیاز شدیدى به چادر بود.» دکتر آقامیرى مى گوید: «روند دسترسى به روستاها توسط امدادگران بسیار طولانى مدت و سخت است، از اکیپهاى کوهنوردى نیز بهره برده ایم اما امدادرسانى مطلوب به نظر نمى رسد.»
ضرورت تشکیل ستاد دائمى در تخصص زلزله براى کشورى که روى گسلهاى آماده به خیز و حرکت آرمیده است در سالهاى اخیر بیشتر احساس مى شود درهمه حوادث غیرمترقبه به وضوح دیده مى شود که هر نهاد و ارگان با وجود اینکه هدف خدمت دارند اما به خاطر اقدامات خودسرانه و سلیقه اى نمى توانند به انگیزه شان برسند. اینکه وظایف ستاد دائمى و تخصصى زلزله چیست، کارشناسان بسیارى در کشور هستند که همیشه بعد از حادثه شروع به انتقادمى کنند اما با فروکش کردن تب این بحران آرام پشت میز کار خود مى نشینند و دانسته هاى خود براى ساماندهى این معضل ملى را به بایگانى مى سپارند.
گستردگى منطقه
این بدیهى است که زلزله زدگان در هر منطقه اى چشم انتظار امدادرسانان هستند، ۲۴ساعت از زلزله مازندران مى گذرد که پاى سخن یکى از ساکنان روستاى «گرمابک» از توابع مرزن آباد مى نشینیم: «به روستاى ۴۰خانوارى ماتاکنون هیچ امدادرسانى اى نشده است، مردم روستا شب را در هواى سرد و بدون چادر سپرى کرده اند.»
رئیس شوراى اسلامى روستاى «پلواشن» در بخش کلاردشت نیز گله مند است: «به دلیل مسدود بودن محور کندوان روستاییان حاشیه این جاده به مدت ۲۴ساعت در کنار خیابان و باغها سرگردان ماندند و متأسفانه على رغم بازگشایى جاده هنوز نیروهاى امداد و مسؤولین در این منطقه حضور نیافته اند و بارندگى و سرما امان از ما بریده است.»
پراکندگى در زلزله مازندران سردرگمى در بین مسؤولان و نحوه تقسیم نیروها را به بالاترین حد خود رساند و در قزوین نیز دسترسى براى کمک رسانى مهمترین معضل ارسال کمکها و اکیپهاى امداد و نجات دانسته شد.
دکتر حمیدرضا جوادى رئیس دانشگاه علوم پزشکى قزوین در این زمینه گفت: «به فاصله کمى بعد از زلزله ستاد حوادث غیرمترقبه در دانشگاه تشکیل شد و بیمارستان شهیدرجایى قزوین براى تحویل و مداواى مجروحان زلزله در ۴۱روستاى الموت قزوین در این استان در نظر گرفته شد.»
یاسربن علیپور، عضو شوراى اسلامى روستاى گازرخان مى گوید: «دوتن از اهالى این روستا در این زلزله کشته شده اند و ۱۰مجروح داریم و از زمان زلزله تاکنون ـ در دومرحله ۳۳۰تخته چادر به این روستا تحویل داده شده است در حالى که در گازرخان ۲۹۰خانوار زندگى مى کنند و بیش از ۷۰درصد روستا تخریب شده است.»
وى به نکته جالبى اشاره مى کند، ابتدا از کمبود شدید مایحتاج عمومى و ارزاق در روستا انتقادمى کند بعد مى گوید: «تا قبل از سقوط هلى کوپتر حامل استاندار قزوین و جمعى از مسؤولان کار امدادرسانى با سرعت انجام مى شد اما پس از این حادثه و سقوط هلى کوپتر امدادرسانى بسیار کند وحتى در حد توقف است و تنها از طریق شوراى محل امدادرسانى ناچیزى صورت مى گیرد.»
یکى از فرزندان قربانیان زلزله گازرخان نیز گفت: « فقط فرداى روز زلزله ـ شنبه ـ حدود ۸نفر از امدادگران به مدت دوساعت در روستایشان حاضر شدند و بعد از آن خبرى از امدادرسانى در این روستا نبوده است.»
اما بخشدار منطقه نظر متفاوتى دارد، مرتضى آقاعلیخانى مى گوید: «کار امدادرسانى از نخستین ساعات پس از زلزله آغاز شده است و تمامى امکانات به نظر متفاوتى دارد، مرتضى آقاعلیخانى مى گوید: «کار امدادرسانى از نخستین ساعات پس از زلزله آغاز شده است و تمامى امکانات براى کمک رسانى به مردم حادثه دیده بسیج شده است.
خبرهاى خوبى نیز انتشار مى یابد که برخى تصور مى کنند در حد شعار است، جاده ها باز است، کمکهاى زیادى در مناطق زلزله زده توزیع شده است و دیگر گزارشات که همگى از سوى مسؤولان و دست اندرکاران براى امدادرسانى در مناطق زلزله زده مطرح مى شود.
باید تأکیدکرد که علیرغم گلایه هاى به حق زلزله زدگان نمى توان خط بطلان بر زحمات امدادگران و مسؤولان براى امدادرسانى پس ا زحادثه کشید اما مى توان ضعف هاى آن را ریشه یابى کرد و با برطرف کردن ضعف ها در چنین لحظات بحرانى موفق عمل کرد


منبع : روزنامه سلام ایران