«بیم» حصاری «بیمه»
سه شنبه, 02 آذر 1389 10:41

محافظه‌کاری و قانع بودن به وضع موجود، یعنی توقف در نقطه صفر. مثال آن هم در ضرب‌المثل‌های اینچنین آمده است: «آهسته بیا، آهسته برو، گربه شاخت نزنه» و اینچنین جسارت به حاشیه می‌رود. بیم از دست رفتن سرمایه و هر آنچه آدمی دارد، همواره همزاد انسان بوده است، ترس موقعی سیطره یافته که فرد به خاک سیاه بنشیند و همه داشته‌هایش را خاکستر ببیند و این در طول تاریخ بشریت، به عنوان ترسی دائمی، همواره وجود داشته است. اما برای خروج از این وضعیت چه باید کرد؟
«آب در کوزه و ما گرد جهان می‌گردیم.» «بیمه» اینک در نقش یک ناجی مانع از خاکسترنشینی که عادت دیرینه بسیاری از آدمیان است، شده است. در واقع بیمه‌ها با پوشش ریسک‌های موجود، علاوه بر تزریق جسارت، ماندگاری را تضمین می‌کنند. اما با یک گل بهار نمی‌شود و بیمه‌ها در ایران هنوز جوانه نزده‌اند و بنابر اظهارات مسوولان بیمه‌ای ضریب نفوذ بیمه در ایران حدود 4/1 درصد است که با میانگین جهانی یعنی هفت درصد نه فاصله‌ای معنادار، که تفاوتی فاحش دارد لذا برای خروج از این وضعیت گام‌هایی اساسی باید برداشته شود که برخی از آنها اشاره می‌شود. 1) بیمه قبل از آن که به عنوان صنعت بدان نگریسته شود، یک فرهنگ است. فرهنگی که تا حدودی طبقه اجتماعی نمی‌شناسد و در هر سطحی از درآمد -حداقل فراتر از خط فقر- قابل دستیابی است. اما چه بی‌شمار کسانی که وضع مالی مناسبی دارند اما با مقوله بیمه بیگانه‌اند و این بیگانگی به نوعی به متولیان برمی‌گردد که در این‌باره تبلیغات و فرهنگ‌سازی لازم را انجام نداده‌اند، اگر یک پیمایش میدانی صورت پذیرد، بی‌شک میزان آشنایی مردم با بیمه در حد همان ضریب نفوذ متوقف خواهد شد. لذا دولت باید از بعد حاکمیتی، با بهره‌گیری از مکانیسم‌های مختلف اعم از آموزش در مدارس، دانشگاه‌ها، بروشورهای تبلیغاتی، برنامه‌های جذاب تلویزیونی در قالب فیلم، طنز و... اهمیت موضوع را برای مردم جا بیندازد. 2) تحصیل پوشش‌های بیمه‌ای، در کوتاه‌مدت، هزینه‌ای را به مردم- متقاضی- تحمیل می‌کند، همین امر برای افزایش ضریب نفوذ بیمه، بازدارنده است، بیمه‌گران با حمایت دولت، باید با بهره‌مندی از نقدینگی خود، با اعطای تسهیلات ارزانقیمت و سهل‌الوصول، تمام نیازهای مردم در این زمینه را پوشش دهند.
3)اصل 44 قانون اساسی که بر شالوده خروج از انحصار و ورود به فضای رقابتی استوار است، در عمل چندان مجال خودنمایی نیافته است. این وضعیت در صنعت بیمه نیز نمود دارد، هر چند در ظاهر بیمه‌های دولتی زیادی واگذار شده‌اند اما نیم‌نگاهی به ترکیب سهامداران، کماکان حضور پرقدرت مدیریت دولتی را به نمایش می‌‌گذارد، مدیرانی که الزامی در خود برای پاسخگویی به سهامدار نمی‌بینند. این امر باعث شده تا فضای رقابتی به این صنعت زیربنایی حساس و حیاتی راه نیابد و همین امر تداوم روند سنتی عرضه خدمات محدود را به دنبال داشته باشد. 4)بیمه، هرچند عقدی اختیاری است- به‌جز شخص ثالث- اما خدمات پس از وقوع حادثه، چندان رضایت‌بخش نیست، اعمال فرانشیزهای تحمیلی، برآوردهای حداقلی، کمبود جایگاه‌های عرضه خدمات و... از مواردی است که باید به سرعت برای حل آن چاره‌ای اندیشیده شود. نکته پایانی آن که اگر «بیمه» به خانواده‌ها راه یابد «بیم» رخت می‌بندد.

گسترش صنعت