| آیه های آبی |
 |
| بزرگان - سهراب سپهری |
|
آیه های آبی ( سهراب) من و دلتنگ، و این شیشۀ خیس. می نویسم، و فضا. می نویسم، و دو دیوار و چندین گنجشک … *** من اناری را، می کنم دانه، به دل می گویم: خوب بود این مردم، دانه های دلشان پیدا بود. می پرد در چشمم آب انار، اشک می ریزم. مادرم می خندد رعنا هم. *** هنوز در سفرم … خیال می کنم در آب های جهان قایقی است و من – مسافر قایق – هزارها سال است سرود زندۀ دریانوردهای کهن را به گوش روزنه های فصول می خوانم و پیش می رانم. *** مرگ گاهی ریحان می چیند مرگ گاهی ودکا می نوشد گاه در سایه نشسته ست و به ما می نگرد. و همه می دانیم ریه های لذّت، پر اکسیژن مرگ است. *** حیات، غفلت رنگین یک دقیقۀ ((حوّا)) ست. *** کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و قرن پی آواز حقیقت بدویم. *** سفر مرا به زمین های استوایی برد و زیر سایۀ آن (بانیان) سبز تنومند، چه خوب یادم هست عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد، – وسیع باش، و تنها، و سر به زیر، و سخت. … و نیمه راه سفر، روی ساحل (جمنا) نشسته بودم، و عکس (تاج محل) را در آب نگاه می کردم: دوام مرمری لحظه های اکسیری و پیشرفتگی حجم زندگی در مرگ. ببین، دو بال بزرگ به سمت حاشیۀ روح آب در سفرند. *** و در مسیر سفر راهبانِ پاکِ مسیحی به سمت پردۀ خاموش ((ارمیای نبی)) اشاره می کردند. و من بلند بلند (کتاب جامعه می خواندم …) *** ای عبور ظریف بال را معنی کن تا پرِ هوش من از حسادت بسوزد. *** بالِ حاضرجواب تو از سوالِِِ فضا پیش می افتد. آدمی زاد طومار طولانی انتظار است، ای پرنده! ولی تو خال یک نقطه در صفحۀ ارتجال حیاتی. *** در حریم علف های قربت در چه سمت تماشا هیچِ خوشرنگ سایه خواهد زد؟ کِی انسان مثل آواز ایثار در کلام فضا کشف خواهد شد؟ *** من وارثِ نقشِ فرشِ زمینم و همه انحناهای این حوضخانه شکل آن کاسۀ مس همسفر بوده با من از زمین های زبرِ غریزی تا تراشیدگی های وجدان امروز. *** ای سرطان شریف عزلت! سطح من ارزانی تو باد! *** تو در راهی من رسیده ام. *** قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره ای کو که بدان آویزم *** پسری سنگ به دیوار دبستان می زد کودکی، هستۀ زردآلو را روی سجادۀ بی رنگ پدر تف می کرد …. چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید واژه را باید شست واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد
|
| مطالب مترادف تصادفی | |
