نوع عقد در بیمه

بیمه، نیز همانند سایر عقود، نیاز به عقد قرارداد دارد که به اصطلاح فقهى باید بصورت ایجاب و قبول بین بیمه‏گر و بیمه‏گزار جارى شود. آیا لازم است که ایجاب و قبول زبانى باشد یعنى بایست طرفین آنچه را بصورت قرارداد امضاء مى‏کنند به زبان جارى کنند یا تنها به امضاء قرارداد مى‏توان بسنده کرد مى‏باشد. مى‏دانیم که فقهاء بزرگ شیعه، در مواردى که ایجاب و قبول لفظى، شرط صحت عقد قرارداد محسوب نشده است، معاطاة را مطرح کرده‏اند. در «معاطاة‏» لفظى به زبان طرفین جارى نمى‏شود ولى با عمل خود عقد و التزام به آن را نشان مى‏دهند. مانند این که در خرید نان از مغازه نانوائى، بدون آنکه نانوا بگوید: این نان را به بیست تومان فروختم و مشترى بگوید خریدم یا قبول کردم، مشترى قیمت نان را به او مى‏دهد و نان خود را بر مى‏دارد. اگر ما در بحث بیع و اجاره و ... معاطاة را صحیح دانستیم و گفتیم که الفاظ، نقش مستقل در انعقاد قرارداد ندارد بلکه تصمیم و اراده و انشاء طرفین معامله، موجب نقل و انتقال و انجام معامله مى‏شود; بى‏شک اگر از طریق دیگرى نیز این معنى را تفهیم نمایند نقل و انتقال صورت گرفته و معامله  انجام شده است؟ در بحث بیمه نیز، همینطور خواهد بود; امضاء اوراق قرارداد بیمه، بعد از خواندن و یا اطلاع از مفاد آن براى پیدایى عقد، قرارداد بس خواهد بود.